Elasmosaurus

Tot de zwemmende reptielen van het Mesozoïcum behoorde ook de wijdverbreide groep van de plesosauriërs. Tot deze suborde wordt ook de Elasmosaurus (Gr.: élasma = plaat / saúra = hagedis) gerekend.

De Elasmosaurus werd vooral in het late Krijt in Kansas (Noord-Amerika) en in Azië gevonden.

Van de lichaamslengte van ca. 14 m nam zijn hals met de 71 halswervels bijna de helft in beslag. De romp had daarentegen maar 28, de staart 21 wervels.

De Elasmosaurus had een erg kleine kop (60 cm) en een kaak met zeer scherpetanden. Waarschijnlijk leefde hij van vissen, die hij dicht aan het wateroppervlak met bliksemsnelle bewegingen van zijn hals ving. In Duitsland gevonden soortgelijke zeereptielen bevatten resten van vissen en vliegende sauriërs, die dit bewijzen.

In plaats van ledematen had de Elasmosaurus net als alle plesiosauriërs vier lange vinnen, die hij – net als een vogel bij het vliegen – op en neer bewoog. Aan de uiteinden ervan kon men nog de vinger- en teenbeentjes 10 stuks) onderscheiden.

Omdat de vinnen echter niet tot op schouderhoogte opgebeurd konden worden, was het moeilijk, in dieper water te duiken. De schouder- en heupbeenderen waren afgeplat tot een plaat, waar de krachtige spieren voor de vinnen waren aangehecht, om zo een efficiënt peddelen mogelijk te maken.

Voor het leggen van eieren moest de Elasmosaurus het water moeizaam verlaten. Het bereidde de nakomelingen grote moeilijkheden, na het uitkomen weer in het nabijgelegen water te komen. Vaak werden de jongen door andere roofzuchtige tijdgenoten gedood.

Voor de beroemde paleontoloog en dinosauriërdeskundige Edward Drinker Cope uit Philadelphia (1840-1897) was de vondst van een Elasmosaurus met een pijnlijke gebeurtenis verbonden: Toen Cope deze ”linthagedis“ beschreef, viel hem de zeer ongewone bouw van de wervelkolom op. Zijn voortdurende rivaal Othniel Charles Marsh kwam om dit merkwaardige exemplaar te bekijken, en vermoedde, toen hij het goed bekeken had, dat Cope het dier onjuist gereconstrueerd had. Zoals bleek, had Cope de kop van Elasmosaurus aan de staartpunt gezet!

De Elasmosaurus stierf aan het einde van het Krijt uit.
Omdat de plesiosauriërs enkele miljoenen jaren lang probleemloos overleefd hadden, is de oorzaak voor hun verdwijnen volkomen onduidelijk; temeer omdat andere reptielensoorten als hagedissen, slangen en krokodillen tot op heden nog leven.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Onderdeel van Informatie Over