Bardeen, John

Amerikaans fysicus, (23.05.1908 – 30.01.1991)

Mijlpalen:

Bardeen, zoon van een arts, sloot in 1923 de Madison Central High School af.

1923: Studie elektrotechniek, mathematica en natuurkunde aan de Universiteit van Wisconsin.

1928: Nadat hij zijn diploma’s had gehaald, bleef hij nog 2 jaar als assistent aan deze universiteit; hij was werkzaam op het gebied van de antennestraling.

1930: Elektroingenieur in het wetenschappelijk laboratorium van Gulf Oil in Pittsburgh.

1933: Wetenschappelijk onderzoeker aan de Princeton Universiteit. Zijn arbeidsterrein, quantentheoretische problemen van vaste stoffen, voerde hem naar zijn latere uitvindingen.

1935-1938: Overstap naar de Harvard Universiteit, waar hij in 1936 promoveerde.

1938: Hoogleraar aan de Universiteit van Minnesota.

1941 – 1945: Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkzaam in een wetenschappelijk laboratorium van de Navy.

1945: Medewerker van een groep wetenschappers, die vaste stoffen onderzochten in de Bell-Telephone-Laboratoria. Gemeenschappelijk met W. H. Brattain en W. Shockley ontdekking van het transistoreffect (gelijkrichting en versterking van elektrische stromen). In 1948/49 werd de eerste transistor vervaardigd.

1951-1975: Hoogleraar aan de Universiteit van Illinois (fysica en elektrotechniek). In samenwerking met L.N. Cooper en J.R. Schriefer werd de BCS-theorie over de supergeleiding ontwikkeld. (Supergeleiding: nabij het absolute nulpunt bij 0 graden Kelvin of 273 graden Celsius verliezen enkele metalen hun elektrische weerstand, zodat enorme stroomsterkten zonder schade kunnen doorvloeien. Toepassing bijvoorbeeld in deeltjesversnellers zoals bij DESY Hamburg).

1956: Gemeenschappelijk met Brattain en Shockley Nobelprijs voor de ontdekking van het transistoreffect.

1961: Ontdekking van het tunneleffect, dat een van de voorwaarden voor de constructie van moderne schakel- en opslagelementen in de computertechniek werd.

1968/69: President van het Amerikaans Natuurkundig Genootschap.

1972: Opnieuw een Nobelprijs, ditmaal met Cooper en Schriefer voor de theoretische grondslagen van de supergeleiding.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Onderdeel van Informatie Over